Goed slaappilgebruik is een vak apart. Je moet het correct timen: uitkleden, nachtjapon aan, tanden poetsen, pil innemen, naar het toilet, niet treuzelen, in bed gaan liggen en ontspannen. Binnen een kwartier zak je weg in een soort zweterige, bewusteloze toestand die voor slaap door moet gaan.
’s Nachts komen de verplegers met een lampje in je gezicht schijnen om te kijken of je nog leeft, als katten die je gezicht besnuffelen om te kijken of je nog ademt. Snor of lampje, van beide word je wakker.
dinsdag 10 januari 2012
maandag 9 januari 2012
Lundi
Het hokje waarin ik onderzocht ging worden, deed me denken aan Kam Kee op de Zeedijk: tegels, tl-balken en te veel tafels. Een knappe jongeman kwam binnen. “Goedemorgen, ik ben Thijs van Westhoven, co-assistent”, zei hij wat onwennig. “Wilt u zich even uitkleden? Ondergoed mag aanblijven hoor.”
Geroutineerd trok ik mijn kleren uit.
Hij las mijn lichaam. Letterlijk. Mijn linkerarm zei “Hoer” in hardblauwe balpen. Op de rechter stond “Vet zwijn”. Op mijn buik stond “Waardeloos”, met een van de o’s netjes om mijn navel heen geschreven. Been links schreeuwde “Mismaakt” in grote dikke viltstiftletter. Mijn rechterbeen was een “lelijk gedrocht”. Op mijn borsten stond “Ga weg” in rode correctiepeninkt.
Dokter-in-wording Thijs deed niet eens de moeite om zijn lachen in te houden. En bezorgde me vervolgens een 10 cm brede bloeduitstorting op mijn bovenarm door de manchet van de bloeddrukmeter verkeerd op te pompen.
Geroutineerd trok ik mijn kleren uit.
Hij las mijn lichaam. Letterlijk. Mijn linkerarm zei “Hoer” in hardblauwe balpen. Op de rechter stond “Vet zwijn”. Op mijn buik stond “Waardeloos”, met een van de o’s netjes om mijn navel heen geschreven. Been links schreeuwde “Mismaakt” in grote dikke viltstiftletter. Mijn rechterbeen was een “lelijk gedrocht”. Op mijn borsten stond “Ga weg” in rode correctiepeninkt.
Dokter-in-wording Thijs deed niet eens de moeite om zijn lachen in te houden. En bezorgde me vervolgens een 10 cm brede bloeduitstorting op mijn bovenarm door de manchet van de bloeddrukmeter verkeerd op te pompen.
zondag 8 januari 2012
Cadre de référence
Een filmpje van charmant stuiterende gelatine in slow motion.
“Gelatine is gemaakt van ballerina's”, verklaarde persoon A.
“Mooi gezegd”, zei persoon B.
Ik dacht alleen: uitgekookte botten, anorexia, concentratiekamp, zeep. Ik besloot niets te zeggen.
“Gelatine is gemaakt van ballerina's”, verklaarde persoon A.
“Mooi gezegd”, zei persoon B.
Ik dacht alleen: uitgekookte botten, anorexia, concentratiekamp, zeep. Ik besloot niets te zeggen.
zaterdag 7 januari 2012
J'espère que tu crèves, batard - 3
Alles wat je meemaakt, verandert wie je bent. Geweld verandert je echter op verraderlijke wijze. Het is als fijnstof. Lang nadat er aan de buitenkant niets meer te zien is, kom je sedimenten tegen in hoeken waar je nooit eerder geweest bent.
Ik heb me vaak een voorstelling proberen te maken van hoe het geweest zou zijn als ik op dat moment in mijn leven iemand anders was tegengekomen. Hoe anders was mijn leven dan geweest? Hoe veel beter was mijn leven dan geweest?
Heb je je wel eens schuldig gevoeld, of ben je daadwerkelijk psychopaat? Heb je enig benul van de reikwijdte van je acties? Want waar jij je kloterige existens op precies dezelfde manier hebt voortgezet, ben ik na meer dan 15 jaar nog steeds aan het stoffen.
Ik heb me vaak een voorstelling proberen te maken van hoe het geweest zou zijn als ik op dat moment in mijn leven iemand anders was tegengekomen. Hoe anders was mijn leven dan geweest? Hoe veel beter was mijn leven dan geweest?
Heb je je wel eens schuldig gevoeld, of ben je daadwerkelijk psychopaat? Heb je enig benul van de reikwijdte van je acties? Want waar jij je kloterige existens op precies dezelfde manier hebt voortgezet, ben ik na meer dan 15 jaar nog steeds aan het stoffen.
vrijdag 6 januari 2012
J'espère que tu crèves, batard - 2
Laatst ben ik eindelijk begonnen met het ontmantelen van mijn archief. Wat me opvalt is dat ik, hoe depressief, suïcidaal of randpsychotisch ik ook was, ik productief was: ik danste, ik schreef, ik fotografeerde, ik probeerde op elke mogelijke manier mijn gevoelens te uiten. Zelfs toen ik op de PAAZ zat maakte ik foto’s en schreef ik dagboeken vol. Het is pas nadat jij in mijn leven kwam dat alles ophield. Dat zegt toch wel iets. Misschien zegt het wel alles.
donderdag 5 januari 2012
J'espère que tu crèves, batard - 1
In de wachtkamer van de huisarts realiseerde ik me dat in ons geval 1 leidde tot 2. Of in mijn geval: leed.
woensdag 4 januari 2012
Sans papiers
Als kind van een stateloze en een deserteur kun je niet om “les papiers” heen. Waar ik ook ben, ik heb altijd een identiteitsbewijs bij me. Altijd.
Een van mijn eerste herinneringen is mijn vader een militair gebouw zien binnengaan om de amnestie van zijn desertie af te handelen. Mijn moeder en ik bleven achter in de auto en het enige wat ik dacht was: “Die zie ik nooit meer terug”. Ik was twee jaar oud.
Mijn eerste eigen paspoort kreeg ik toen ik 5 was. Ik heb een gele jurk aan, twee grote staarten en bij “burgerlijke stand” staat “ongehuwd”. Andere kinderen hadden geen paspoort, laat staan een paspoort van een land waar ze niet woonden. Maar ja, andere kinderen hadden ook geen vader aan wie je kon zien dat hij niet van hier was en die daarom op regelmatige basis gediscrimineerd werd waar ik naast stond. Je kunt niet alles hebben in het leven, blijkbaar.
Op mijn 35e werd ik beroofd. Mijn moeder huilde in paniek aan de telefoon: “Maar hoe moet je nu bewijzen wie je bent en dat je het recht hebt om hier te wonen?” 47 jaar identiteitspapieren hebben de 16 jaar stateloosheid niet kunnen wissen. Ik echter, voelde me voor het eerst van mijn leven vrij. En verschrikkelijk, verschrikkelijk schuldig.
Een van mijn eerste herinneringen is mijn vader een militair gebouw zien binnengaan om de amnestie van zijn desertie af te handelen. Mijn moeder en ik bleven achter in de auto en het enige wat ik dacht was: “Die zie ik nooit meer terug”. Ik was twee jaar oud.
Mijn eerste eigen paspoort kreeg ik toen ik 5 was. Ik heb een gele jurk aan, twee grote staarten en bij “burgerlijke stand” staat “ongehuwd”. Andere kinderen hadden geen paspoort, laat staan een paspoort van een land waar ze niet woonden. Maar ja, andere kinderen hadden ook geen vader aan wie je kon zien dat hij niet van hier was en die daarom op regelmatige basis gediscrimineerd werd waar ik naast stond. Je kunt niet alles hebben in het leven, blijkbaar.
Op mijn 35e werd ik beroofd. Mijn moeder huilde in paniek aan de telefoon: “Maar hoe moet je nu bewijzen wie je bent en dat je het recht hebt om hier te wonen?” 47 jaar identiteitspapieren hebben de 16 jaar stateloosheid niet kunnen wissen. Ik echter, voelde me voor het eerst van mijn leven vrij. En verschrikkelijk, verschrikkelijk schuldig.
Abonneren op:
Posts (Atom)